Over energielabels en het simpel houden

Met zeven letters en nog minder kleuren kun je een overzichtelijk systeem maken voor energieverbruik. A is goed, hoe verder in het alfabet, hoe slechter. Groen is goed, rood is slecht en geel zit er tussen in. Best makkelijk. Al heb je met zeven stappen wel zoiets als

goed

bijna goed

komt in de buurt van goed

niet goed en niet slecht, eigenlijk weten we het niet

komt in de buurt van slecht

bijna slecht

slecht

En dat is toch eigenlijk best wel weer ingewikkeld. Maar dan begint het pas. Want voor sommige producten worden de letters A tot en met G gebruikt en voor andere producten A+++ tot en met D. Waar A niet goed en niet slecht, eigenlijk weten we het niet is. Terwijl bij andere producten A juist goed is. Als dit systeem zich doorevolueert, is A zo meteen slecht en A++++++ goed. Of A+++ blijft goed en slecht krijgt code A---. Dan blijft in ieder geval A niet goed en niet slecht, eigenlijk weten we het niet.

Volgt iemand het nog? Doen we er nog een schepje bovenop. Een autootje met een één liter motortje waar krap vier mensen (Suzuki Alto Comfort Plus) in passen krijgt het label komt in de buurt van goed terwijl een diesel SUV waar vier mensen ruim (Q7 3.0TDI) in kunnen zitten met wat bagage erbij het label goed krijgt. Graag had ik op dit punt een vergelijk van vrachtwagens genoemd, maar ik ben de draad nu al kwijt.

Wordt het niet tijd dat we het systeem van energielabels ernstig gaan vereenvoudigen? Ik stel vier stappen voor:

goed (A)

bijna goed (B)
zou je als bewust persoon eigenlijk niet moeten doen (C)
best wel slecht (D)
Ieder jaar zou er een review moeten komen van alle producten binnen een bepaalde productgroep waarbij de bovenste 25% goed toegekend krijgt, de volgende 25% bijna goed en zo voorts. En die productgroepen, die moeten niet te nauw omschreven zijn, anders blijven we zitten met SUV's die zuiniger lijken dan kleine stadsautootjes.

Om dit systeem een duwtje in de rug te geven, zouden BTW-tarieven er op af gestemd kunnen worden. Een product dat label A krijgt, zou dan het laagste BTW-tarief moeten krijgen, bijvoorbeeld 6%. Producten in categorie D het hoogst tarief, laten we 21% zeggen. En B en C er tussenin. Bijvoorbeeld 11% en 16%. Op die manier stimuleert het belastingsysteem duurzame aanschaffen.