Vrijheid van geloofsbelijdenis komt er kortweg op neer dat je je, behoudens enkele wettelijke beperkingen, anders mag gedragen dan anderen omdat jij vindt dat dat zo hoort. Op vrijdag, zaterdag of zondag niet werken, geen varkensvlees eten, helemaal geen vlees eten, bedanken voor het eten dat je wilt gaan eten, drie dagen veel bier drinken en daarna veertig dagen geen koekjes eten. Dat soort dingen. Vrijheid van geloofsbelijdenis betekent niet dat je iemand anders jouw moraal mag opleggen. Joden en moslims hebben zelf het recht geen varkensvlees te eten, ze mogen dat niet van anderen verlangen. Moslims mogen geen afbeelding van Mohammed maken, mensen die dat wel doen, zijn geen moslim. Als je geen zin hebt in carnaval, dat moet je vrij zijn om er niet aan mee te hoeven doen.
Vrijheid van geloofsbelijdenis is de vrijheid om je eigen geloof met daarbij behorende rituelen te belijden, maar ook om juist niet met een geloof mee te doen. En met de bijbehorende rituelen. Zo bezien in de Zondagswet in strijd met artikel 6 van de Grondwet en zou de Staten Generaal deze wet nooit goedgekeurd mogen hebben.
Dat D66 nu komt met een voorstel tot afschaffing van de Zondagswet is geen 'ideologische pesterij', de wet behouden is ideologische pesterij. Omdat de vrijheid van geloofsbelijdenis van niet-christenen, en dat zijn er nog al wat, er door beperkt wordt. De Zondagswet is niet alleen niet van deze tijd, hij hoort niet thuis is het Nederland van na 1848.
Overigens is dit blogje geschreven in de hoop dat in gefuseerde gemeentes er geen gemeenteraden meer zijn, of in ieder geval aanzienlijk minder, waarin partijen als ChristenUnie en met name SGP een meerderheid of zelfs absolute meerderheid hebben.
maandag 7 maart 2016
zaterdag 5 maart 2016
Een fusie van D66 en GL kan een aardverschuiving veroorzaken
Al decennia wordt er aan de linker kant van het politieke spectrum gesproken over samenwerking tussen en zelfs samen van partijen. Slechts in beperkte heeft dit ook echt ergens toe geleid, het beste voorbeeld daarvan is de fusiepartij GroenLinks.
Tot een echt brede linkse fusiepartij zal het nooit komen. Daarvoor liggen D66 en SP te ver uit elkaar. Maar eigenlijk ook GroenLinks en SP. D66 ziet in dat de SP veel te conservatief is om mee samen te werken. Bij GroenLinks is men enthousiaster, maar in de praktijk zie ik het er niet van komen. De Partij van de Arbeid is ideologisch teveel met zichzelf bezig om met andere partijen over samenwerking of samen gaan te praten. Als zij daar nu aan gaan beginnen, hebben ze te weinig om naar de onderhandelingstafel te brengen en zal er van het beetje PvdA-ideologie dat er nog over is niets meer overblijven.
Dan blijven er twee partijen over die toch al goeddeels in dezelfde vijver vissen: D66 en GroenLinks. Deze partijen horen beide tot de top twee van meest progressieve partijen van Nederland, beide horen ze tot de top twee van meest Europees gezinde partijen en tot de top drie van meest liberale partijen. Er zijn verschillen, maar die zitten hem voor een groot deel echt in nuances. Bij een fusie van deze partijen zijn twee scenario's mogelijk. Of eigenlijk vier.
Als het tegen zit, keert de rechter vleugel van D66 zich van de fusiepartij af en stemt voortaan VVD. En de linker vleugel van GroenLinks gaat zijn heil bij PvdA of SP zoeken. Bij dit scenario is een fusie tevergeefse moeite geweest, omdat het zetelaantal lager is dan voorheen van de twee partijen opgeteld. Met andere woorden: er is nu één partij die schommelt tussen de vier en zestien zetels in plaats van twee. De twee tussenscenario's, namelijk dat alleen de D66-aanhang de fusie niet ziet zitten en de GL-aanhang wel en andersom, slaan we voor het gemak over. Want het laatste scenario is het interessantst.
Als zowel de D66-aanhang als die van GroenLinks de nieuwe partij grotendeels trouw blijft, gaat er iets interessants gebeuren. Dan is er namelijk een brede progressieve partij ontstaan die structureel een fatsoenlijk aantal zetels in de volksvertegenwoordiging heeft. En dat is interessant. Voor de progressieve vleugel van de Partij van de Arbeid. Want als D66 en GroenLinks fuseren, zullen PvdA en SP dichter tegen elkaar aan gaan schuren. Hier zullen progressieve PvdA-ers niet blij van worden. Er zullen zelfs een paar overstappen naar de nieuwe fusiepartij. Wat er voor zal zorgen dat PvdA en SP nog dichter tegen elkaar aan gaan schuren. Anders gezegd: het kamp Samsom zou wel eens de PvdA kunnen verlaten. En dan staat het kamp Spekman weinig meer in de weg om te fuseren met de SP.
Aan de andere kant zal zich net zoiets voordoen. De VVD wordt de laatste jaren al conservatiever onder druk van de PVV. De komst van VNL, ook al zijn die nog niet heel succesvol, zal dit alleen maar verergeren. Een succesvolle progressieve fusiepartij zal enkele progressieve VVD-ers aantrekken. Waardoor de VVD de facto nog conservatiever wordt. Anders gezegd: het kamp Hennis-Plasschaert zou wel eens de VVD kunnen verlaten. En dan staat het kamp Zijlstra weinig meer in de weg om te fuseren met VNL.
Dit laatste scenario zou het politieke landschap behoorlijk vereenvoudigen. Niet omdat er drie partijen verdwijnen door fusies, maar omdat de politieke stromingen zich scherper gaan aftekenen. Naast een progressieve middenpartij zijn er een conservatieve rechtse partij en een conservatieve linkse partij. De andere partijen zouden hierdoor wel eens voor langere tijd in de marges kunnen verdwijnen.
Tot een echt brede linkse fusiepartij zal het nooit komen. Daarvoor liggen D66 en SP te ver uit elkaar. Maar eigenlijk ook GroenLinks en SP. D66 ziet in dat de SP veel te conservatief is om mee samen te werken. Bij GroenLinks is men enthousiaster, maar in de praktijk zie ik het er niet van komen. De Partij van de Arbeid is ideologisch teveel met zichzelf bezig om met andere partijen over samenwerking of samen gaan te praten. Als zij daar nu aan gaan beginnen, hebben ze te weinig om naar de onderhandelingstafel te brengen en zal er van het beetje PvdA-ideologie dat er nog over is niets meer overblijven.
Dan blijven er twee partijen over die toch al goeddeels in dezelfde vijver vissen: D66 en GroenLinks. Deze partijen horen beide tot de top twee van meest progressieve partijen van Nederland, beide horen ze tot de top twee van meest Europees gezinde partijen en tot de top drie van meest liberale partijen. Er zijn verschillen, maar die zitten hem voor een groot deel echt in nuances. Bij een fusie van deze partijen zijn twee scenario's mogelijk. Of eigenlijk vier.
Als het tegen zit, keert de rechter vleugel van D66 zich van de fusiepartij af en stemt voortaan VVD. En de linker vleugel van GroenLinks gaat zijn heil bij PvdA of SP zoeken. Bij dit scenario is een fusie tevergeefse moeite geweest, omdat het zetelaantal lager is dan voorheen van de twee partijen opgeteld. Met andere woorden: er is nu één partij die schommelt tussen de vier en zestien zetels in plaats van twee. De twee tussenscenario's, namelijk dat alleen de D66-aanhang de fusie niet ziet zitten en de GL-aanhang wel en andersom, slaan we voor het gemak over. Want het laatste scenario is het interessantst.
Als zowel de D66-aanhang als die van GroenLinks de nieuwe partij grotendeels trouw blijft, gaat er iets interessants gebeuren. Dan is er namelijk een brede progressieve partij ontstaan die structureel een fatsoenlijk aantal zetels in de volksvertegenwoordiging heeft. En dat is interessant. Voor de progressieve vleugel van de Partij van de Arbeid. Want als D66 en GroenLinks fuseren, zullen PvdA en SP dichter tegen elkaar aan gaan schuren. Hier zullen progressieve PvdA-ers niet blij van worden. Er zullen zelfs een paar overstappen naar de nieuwe fusiepartij. Wat er voor zal zorgen dat PvdA en SP nog dichter tegen elkaar aan gaan schuren. Anders gezegd: het kamp Samsom zou wel eens de PvdA kunnen verlaten. En dan staat het kamp Spekman weinig meer in de weg om te fuseren met de SP.
Aan de andere kant zal zich net zoiets voordoen. De VVD wordt de laatste jaren al conservatiever onder druk van de PVV. De komst van VNL, ook al zijn die nog niet heel succesvol, zal dit alleen maar verergeren. Een succesvolle progressieve fusiepartij zal enkele progressieve VVD-ers aantrekken. Waardoor de VVD de facto nog conservatiever wordt. Anders gezegd: het kamp Hennis-Plasschaert zou wel eens de VVD kunnen verlaten. En dan staat het kamp Zijlstra weinig meer in de weg om te fuseren met VNL.
Dit laatste scenario zou het politieke landschap behoorlijk vereenvoudigen. Niet omdat er drie partijen verdwijnen door fusies, maar omdat de politieke stromingen zich scherper gaan aftekenen. Naast een progressieve middenpartij zijn er een conservatieve rechtse partij en een conservatieve linkse partij. De andere partijen zouden hierdoor wel eens voor langere tijd in de marges kunnen verdwijnen.
Separatisme is de toekomst van de EU
Als de Schotten in 2014 massaal voor onafhankelijkheid van Engeland hadden gekozen en de Noord-Ieren en Welsh hierdoor aangestoken waren en ook hun referenda gingen organiseren, dan hadden de Engelsen waarschijnlijk nog wel een extra keer nagedacht over een Brexit-referendum. Want een Verenigd Koninkrijk buiten de EU, dat heeft nog iets van levensvatbaarheid. Maar een Engeland buiten de EU, terwijl Schotland, Wales, Ierland, Noord-Ierland en misschien zelfs Cornwall niet alleen EU-leden zijn, maar ook onderweg naar Euro- en Schengen-landen, dat gaat het een stuk zwaarder hebben.
Engeland zonder de rest van het Verenigd Koninkrijk gaat het niet alleen moeilijker hebben omdat het een kleiner land is. Het blijft immers een land met 53 miljoen inwoners en een diverse economie. Maar het zal wel veel meer buitenland hebben. Een Verenigd Koninkrijk dat uit de EU stapt, moet met 27 landen handelsovereenkomsten sluiten. Een Verenigd Koninkrijk zonder Schotland met 28 landen. En als het separatisme aanslaat misschien wel met 40 landen. Zo'n scenario zal ieder ervan weerhouden een uitstap te overwegen.
Maar dat is niet de enige zegen van separatisme binnen de EU. Met evenveel inwoners, evenveel grondgebied van 28 naar 40 of meer lidstaten gaan, maakt de huidige machtsverdeling onhoudbaar. Je moet toch niet denken aan een Europese Commissie met 40 Commissarissen. Separatisme zal de EU dwingen haar eigen instituties grondig te reorganiseren. Een uitstekende gelegenheid om meer democratie te bewerkstelligen.
'Nieuwe' landen in de EU als gevolg van separatisme zouden kunnen zijn:
Schotland, Wales, Noord-Ierland, Cornwall, Catalonië, Occitanië, Corsica, Bretagne, Sardinië, Padanië, Beieren, Vlaanderen, Wallonië, Baskenland, Galicië
Engeland zonder de rest van het Verenigd Koninkrijk gaat het niet alleen moeilijker hebben omdat het een kleiner land is. Het blijft immers een land met 53 miljoen inwoners en een diverse economie. Maar het zal wel veel meer buitenland hebben. Een Verenigd Koninkrijk dat uit de EU stapt, moet met 27 landen handelsovereenkomsten sluiten. Een Verenigd Koninkrijk zonder Schotland met 28 landen. En als het separatisme aanslaat misschien wel met 40 landen. Zo'n scenario zal ieder ervan weerhouden een uitstap te overwegen.
Maar dat is niet de enige zegen van separatisme binnen de EU. Met evenveel inwoners, evenveel grondgebied van 28 naar 40 of meer lidstaten gaan, maakt de huidige machtsverdeling onhoudbaar. Je moet toch niet denken aan een Europese Commissie met 40 Commissarissen. Separatisme zal de EU dwingen haar eigen instituties grondig te reorganiseren. Een uitstekende gelegenheid om meer democratie te bewerkstelligen.
'Nieuwe' landen in de EU als gevolg van separatisme zouden kunnen zijn:
Schotland, Wales, Noord-Ierland, Cornwall, Catalonië, Occitanië, Corsica, Bretagne, Sardinië, Padanië, Beieren, Vlaanderen, Wallonië, Baskenland, Galicië
Abonneren op:
Posts (Atom)