Weeffouten in de Europese Unie - deel 3

De EU, de een houdt ervan, de ander verafschuwt het. Ik behoor tot de eerste groep, in principe. Want hoewel het idee van een unie van volkeren en landen naar mijn idee een groot goed is, zijn er nogal wat weeffouten in de Europese Unie geslopen in de loop der jaren. In deze serie zal ik er een paar aankaarten.

Het Europa van twee, drie, misschien wel vier snelheden

Europa, of eigenlijk dat deel van Europa dat tot de EU behoort, is in de afgelopen zeven decennia stap voor stap steeds meer geïntegreerd met als huzarenstukje de Euro. En daarmee Zijn we meteen de weeffout gekomen. De Euro is namelijk slechts in 18 van de 28 EU-landen de officiële munteenheid. Van de andere 10 landen is een aantal nog niet toe aan invoering en een aantal heeft er bewust voor gekozen om de eigen munt te behouden. Het Verenigd Koninkrijk houdt vast aan de eigen Pond, Zweden aan zijn Kroon en Denemarken doet ook net of het een eigen valuta heeft, maar in feite is hun Kroon gekoppeld aan de Euro. Alleen al als we naar de invoering van de Euro kijken, zien we een Europa van drie snelheden. Tenminste, als je alleen naar landen binnen de EU kijkt. Er zijn namelijk ook landen die al wel de Euro gebruiken, maar nog geen lid zijn van de EU: Montenegro en Kosovo.

Kijkend naar 'Schengen' zien we net zoiets verwarrends. De meeste landen binnen de EU zijn ook onderdeel van Schengen, maar niet alle. Vier landen moeten nog even op aansluiting wachten, twee landen blijven er bewust buiten: Ierland en het Verenigd Koninkrijk. En dan zijn er ook nog drie landen die wel bij Schengen willen horen, maar zeer bewust buiten de Unie blijven: Noorwegen, Zwitserland en IJsland. 

De Europese integratie verloopt complex, binnen de EU en ook daarbuiten. Daarom pleit ik voor een verandering om uniformiteit te bevorderen.

Op dit moment krijgt een lidstaat eerst toegang tot instituties als het Europees Parlement, de Europese Raad en de Europese Commissie. Pas later wordt er gesproken over invoering van de Euro en aansluiten bij de Schengenzone. Dit moet anders.

Bijvoorbeeld zo: Kandidaat-lidstaten dienen als eerste de buitengrenzen aan Frontex over te dragen. Een volgende stap zou kunnen zijn het toetreden tot de EER in daaropvolgend de Schengenzone. Als men vervolgens ook de Euro heeft ingevoerd, mag men gaan deelnemen aan het EP en de ER en EC en is men een volwaardig lid. 

Natuurlijk houd je dan nog steeds een Europa van verschillende snelheden, want niet iedere lidstaat is even snel toe aan het invoeren van alle instituties, maar je krijgt wel een Europa dat naar dezelfde snelheid streeft. Iedereen wil namelijk meepraten en meebeslissen in de Europese organen.

Deel 1
Deel 2
Deel 4
Deel 5