Over een maand zijn er weer verkiezingen in Nederland. En de belangrijkste die we hebben. Tenminste, als je kijkt naar de opkomst en de media-aandacht die Tweede Kamerverkiezingen krijgen. Persoonlijk vind ik niet dat lokale, regionale (met indirect de Eerste Kamerverkiezingen) en Europese verkiezingen er minder toe doen, maar daarover eerder meer. Nu komen dus het belangrijkste democratische moment sinds vier jaar op ons af en voor het eerst lijkt een populistische partij de grootste te gaan worden.
De PVV heeft de wind in de rug. In Frankrijk is het Front Nationaal groter dan ooit, in de UK heeft het Brexit-kamp gewonnen, Trump heeft op een originele manier het Amerikaanse presidentschap veroverd, in Duitsland maakt de schaamte voor de holocaust en WO2 plaats voor AfD en in Midden-Europa viert het nationalisme hoogtij. En in Nederland lijken Wilders en de PVV meer steun dan ooit te hebben. Het lijkt wel of het hele land er van op zijn kop staat. Zelfs zo erg dat er afscheidingsbewegingen aan het ontstaan zijn voordat er ook maar een verkiezingsuitslag mogelijk is.
Maar laten we nu eens beter naar de peilingen kijken. Het valt inderdaad op dat de PVV de laatste maanden de grootste is. Maar met een percentage dat de 20% net niet haalt. Anders gezegd denkt 80% te gaan stemmen op een andere partij dan de PVV. Alleen op welke partij, daar zit het hem in. Als die 80% netjes verdeeld was over twee grote en een drietal kleine partijen, zou de Twee Kamer er na 15 maart zeer overzichtelijk uitgezien hebben. Maar het lijkt er op dat vier vijfde van de stemmen verdeeld gaan worden over 6 à 7 middelgrote partijen en 6 à 7 kleine partijen. In totaal dus 14 partijen.
Wat vooraf ging:
2 van de 10 - deel 1: Oekraïne referendum
2 van de 10 - deel 2: US Presidency
2 van de 10 - deel 3: Brexit
Het vervolg:
2 van de 10 - deel 5: Turkse verkiezingen in Nederland
2 van de 10 - deel 6: De Uitsluiters
Geen opmerkingen:
Een reactie posten