Hoewel ik vind dat de EU in 2004 en 2007 te snel is uitgebreid, uitbreiden was op zich een doel volgens mij, niet de manier waarop, vind ik niet dat de EU nu aan zijn grenzen zit. Sterker nog, ik denk dat er actief gezocht moet worden naar nieuwe lidstaten en die moeten proactief benaderd worden om tot lidmaatschap overgehaald te worden.
Idealiter hoort wat mij betreft ooit de hele wereld tot de Europese Unie. Al mag die dan best anders heten. Het zou toch prachtig zijn als iedere wereldburger op democratische wijze vertegenwoordigd is bij een wereldregering en in een wereldparlement. Maar voor het zover is, moet er wel veel veranderen. Zo moeten de meeste landen eerst democratischer worden en minder corrupt. Want daar is het wat de uitbreidingen van 2004 en later wel wat fout gegaan. Van de 13 landen die zich sindsdien hebben aangesloten is in 2014 slechts één land (Malta) een volledige democratie, de rest wordt gekwalificeerd als hybride democratie. Wat corruptie betreft, of het ontbreken daarvan, scoren Estland, Polen en Cyprus nog wel aardig met scores van boven de 60, maar het gros blijft toch ronde 50 steken. Met als dieptepunt Roemenië en Bulgarije met 43. Wat persvrijheid betreft, scoort Roemenië weer beter dan EEG-oudgedienden Italië en Griekenland. Wat meer meer zegt over de laatste twee dan over de eerste. Helaas brengt lidmaatschap van de EU geen heil, in ieder geval niet significant en ook niet consistent. Mijn advies is daarom om toekomstige uitbreidingen iets anders aan te pakken.
Ten eerste moet er gestreefd worden naar aansluiting van gebieden die zich binnen Europa bevinden maar zich tot nu toe van lidmaatschap uitsluiten. Dan heb ik het over semi-onafhankelijke gebieden als Faeroer, Man, Jersey en Guernsey. Tegelijkertijd kunnen ministaatjes als Andorra, San Marino, Monaco en Liechtenstein uitgenodigd worden als moet daarvoor nog wel iets aan de Europese instituties veranderd worden.
Daarnaast moeten de huidige leden in dialoog gaan met landen die wat democratie en corruptie tot de top van de wereld behoren: volledige democratieën met een score van minimaal 75 op de corruptie index. Zwitserland, Ijsland en Noorwegen zijn dan de meest logische kandidaten. Maar ook Japan, Nieuw-Zeeland, Canada en Australië voldoen aan deze eisen. Met Uruguay op slecht 2 punten achterstand wat corruptie betreft. En Mauritius, Zuid-Korea en Costa Rica hebben nog de nodige stappen te zetten op het gebied van corruptie, maar hun democratieën lijken er klaar voor.
Ik sluit zeker de huidige kandidaten niet uit en ook Noord-Afrikaanse landen niet, maar we moeten ook erkennen in landen als Albanië en Turkije op diverse vlakken een achterstand op landen in noordwest Europa. Door naar onafhankelijke indices te kijken en die als criterium voor toetreding te gebruiken, kunnen kandidaatlanden gestimuleerd worden hoger te scoren op die indices. Dat komt ten goed aan de Unie, maar zeker ook aan de inwoners van die landen. Door de dialoog aan te gaan met landen in andere werelddelen, kan deze stimulans een wereldwijde stimulans worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten