Bombarderen helpt niet

Frankrijk intensiveert de bombardementen op IS in Syrië en Irak. Rusland gaat naast alle andere rebellen ook IS in Syrië bombarderen. Het Verenigd Koninkrijk is van plan vliegtuigen naar de regio te sturen om ook te gaan bombarderen. Nederland overweegt om niet alleen in Irak maar ook in Syrië op IS te gaan bombarderen. Het Westen en het Oosten (tenminste, Rusland) zijn het er over eens: Islamitische Staat moet aangepakt worden en de manier waarop is duidelijk, met bombardementen. Maar helaas, bombarderen helpt niet.

Stelt u zich voor, u bent vijftig jaar en Irakees. Dan bent u grotendeels opgegroeid onder het regime van de Ba'ath Partij en Sadam Hoessein. Vrijheid heeft u nooit gekend en u bent opgegroeid met verhalen van ouders en grootouders die onder Ottomaanse heerschappij en Britse kolonialisme zijn opgegroeid. Na decennia steun aan de dictator besloten westerse landen begin 21ste eeuw opeens diezelfde dictator te verjagen en het land in totale chaos achter te laten. Want een alternatief voor de dictator heeft mede door door westerse bemoeienis nooit een kans gekregen. Opeens komt er een nieuwe macht, die zorgt voor enige rust en stabiliteit: de post wordt bezorgd en het vuil wordt opgehaald, alleen echt vrijheid staan de nieuwe machthebbers niet toe. Maar dit was je toch al niet gewend. Westerse landen zijn het niet met de nieuwe machthebbers eens en besluiten jouw dorp, stad, provincie, akkers, rivieren, meren te bombarderen.

Stelt u zich voor, u bent vijftig jaar en Syriër. Dan bent u opgegroeid onder het regime van de Ba'ath Partij en de al-Assad-familie. Vrijheid heeft u nooit gekend en u bent opgegroeid met verhalen van ouders en grootouders die onder Ottomaanse heerschappij en Frans kolonialisme zijn opgegroeid. Na decennia steun aan de dictator besloten westerse landen begin 21ste eeuw opeens dat nieuwe rebellerende groeperingen alle steun verdienden, al zijn die nooit echt wasdom gekomen omdat ze daar mede door door westerse bemoeienis nooit de kans toe hebben gekregen. Opeens komt er een nieuwe macht, die zorgt voor enige rust en stabiliteit: de post wordt bezorgd en het vuil wordt opgehaald, alleen echt vrijheid staan de nieuwe machthebbers niet toe. Maar dit was je toch al niet gewend. Westerse landen zijn het niet met de nieuwe machthebbers eens en besluiten jouw dorp, stad, provincie, akkers, rivieren, meren te bombarderen.

Stelt u zich voor, u bent vijftig en Koerd. Dan bent u opgegroeid in een enigszins democratisch Turkije. Maar uw eigen cultuur, taal en geschiedenis zijn zolang u zich kunt herinneren onderdrukt en verzwegen. U bent opgegroeid met verhalen van ouders en grootouders over de strijd tegen het Ottomaanse rijk en hoe de Koerden de Europese landen daarbij geholpen hebben maar er nooit voor beloond zijn. Sterker nog, ooit werden de Koerden onderdrukt door één rijk, nu zijn ze verdeeld over drie landen met even weinig vrijheid. Aan de grenzen van waar jouw volk woont verschijnt er een nieuwe macht die ook jouw volk bedreigt. Westerse landen vragen je om mee te strijden aan hun kant. En aan de kant van Turkije. Alleen sturen die Westerse landen geen troepen, alleen straaljagers die met nauwelijks communicatie met de grond bombardementen uitvoeren.

Natuurlijk zijn dit simplistische weergaven van de werkelijkheid, maar ik hoop dat u zult snappen wat ik er mee bedoel te zeggen: door IS te bombarderen groeit juist de voedingsbodem van IS. Want diezelfde Westerse landen die na de Ottomaanse overheersing de vrijheid niet brachten en zelfs de dictators gingen steunen, bombarderen nu huizen, akkers en rivieren. Als we aanslagen in Europa willen voorkomen, is het waarschijnlijk beter om helemaal niets in Irak en Syrië te doen.