Als ik denk aan de generaties politici die de Afsluitdijk hebben aangelegd, de AOW in het leven hebben geroepen, de Deltawerken hebben aangejaagd, het burgerlijk huwelijk hebben opengesteld voor mensen van gelijk geslacht, dan denk ik wel eens bij mij zelf: Heeft de huidige generatie politici dan zo weinig ambitie dat zij niet projecten van gelijke orde van grootte komen? Of ligt het aan de tijd, zijn er gewoon geen grote projecten meer te verzinnen?
Dat laatste kunnen we natuurlijk snel ontkrachten en naast ons neerleggen. Op het gebied van energie liggen grote gebaren en projecten voor de hand. De aarde warmt op door steeds meer broeikasgassen, vrije landen zijn voor hun energie afhankelijk van dictaturen en als de wereldeconomie een beetje gaat groeien dreigt er een groot conflict tussen grofweg het Westen en China om toegang tot natuurlijke bronnen.
Ook op het gebied van migratie, vluchtelingen en conflictgebieden zou je willen dat er politici zouden zijn met goede ideeën en echte oplossingen. En niet voornamelijk landbestuurders die zoveel mogelijk verantwoordelijkheid van zich afschuiven zoals we nu voornamelijk binnen de EU zien.
Maar ook binnenlands zijn er best dossiers te verzinnen waar de huidige generatie bestuurders en vertegenwoordigers zich vaak niet aan durven te branden. Iedere econoom weet de hypotheekrenteaftrek onhoudbaar is, maar er wordt nauwelijks iets aan gedaan. De pensioenleeftijd, of beter: AOW-leeftijd, wordt ook al niet structureel aangepakt. Af en toe een jaartje erbij, iedereen weet dat dat het probleem niet oplost, maar niemand lijkt te durven zeggen hoe de vlag er eigenlijk bij hangt. De wirwar aan toeslagen en persoonsgebondenbudgetten moeten voor zowel links als rechts een doorn in het oog zijn, maar toch durft niemand te experimenteren, op enkele lokale bestuurders na, met een basisinkomen. Een basisinkomen dat idealiter in plaats komt van toeslagen, uitkeringen, bijstand, kinderbijslag, studiefinanciering en hypotheekrenteaftrek.
Ik denk echter niet dat het een gebrek aan ambitie is. Er zijn immers nog best veel politici die als partijvoorzitter hun best doen om beloond te worden met een ministerspost. Of wethouders die minister mogen worden als beloning voor bewezen diensten. Een Kamerlid kan beloond worden met het fractievoorzitterschap of partijvoorzitterschap. Op diverse niveaus zie je politici hun best doen om door te kunnen groeien tot een volgend niveau. Dat is ambitie. Het zit 'm dus ergens anders in. Als ik lees dat 75% van alle Kamervragen geïnspireerd worden door berichten op tv en in de krant, als ik de ophef hoor over één sergeant die overloopt naar IS, of als er geroepen wordt om een spoeddebat over de dood van voormalig minister Borst, dan wordt mij duidelijk dat de meeste politici van zichzelf geen ideeën, idealen of doelen hebben. Begrijp me niet verkeerd, ook ik vind het vreselijk dat een militair, of wie dan ook, overloopt naar IS. En ik zal nooit zeggen dat die persoon dood beter af is, ik hoop dat iedereen nog te redden is. En ook ik begrijp niet dat de politie in eerste instantie twijfelde of mevrouw Borst wel door een misdrijf om het leven was gekomen. Ik vind het echter geen reden voor spoeddebatten. Hoe ernstig ook, het zijn incidenten, geen trends, geen structurele zaken. En de Tweede Kamer zou juist minder met incidenten en meer met structurele zaken bezig moeten zijn.
Het probleem zit hem dus niet in het gebrek aan ambitie. Ik vrees dat het gebrek aan visie het probleem is. En met visie bedoel ik een vergezicht, een punt aan de horizon waar je heen wil. Incidenten, nieuwsberichten kunnen hooguit je visie een beetje bijstellen, maar nooit voor 75% bepalen. Het weer is immers ook niet het klimaat. Een koude dag in juli betekent niet dat global warming niet bestaat. Maar wie van onze 150 Tweede Kamerleden heeft nu nog echt een punt aan de horizon voor zich? En van de nog veel meer ministers, Eerste Kamerleden, Provinciale Staten en gemeenteraadsleden? Een handje vol durf ik nog wel te zeggen, maar voor het grootste deel hebben we een zeer visieloze volksvertegenwoordiging gekozen. Of een volksvertegenwoordiging die wel visie heeft maar onder druk van Geenstijl en consorten het niet durft uit te spreken. Ik weet niet of dat erger of minder erg is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten