Bijna ieder politieke partij kampt met hetzelfde probleem: teruglopende ledenaantallen en onzekerheid overheid over het aantal stemmen bij de volgende verkiezingen. Tot enkele decennia geleden konden de meeste partijen op een behoorlijke trouwe achterban rekenen en speelden enkele andere partijen een kleine rol in de marge. Dit gaf een zekere mate van stabiliteit, maar je wist ook zeker dat de christenen mee gingen regeren. Totdat Paars kwam. En daarna Fortuyn. Sindsdien verliezen sommigen terrein en komen nieuwe partijen op als kool. En sommigen lijken nog blijvers te zijn ook. Als gevolg hiervan zie je dat met name de partijen die veel stemmen verloren hebben, zoekende zijn naar idealen, manieren om de ideeën aan het voetlicht te brengen en nieuwe manieren om relevant te zijn.
De krantenwereld heeft met soortgelijke problemen te maken. Op een enkele titel na heeft iedereen te kampen met teruglopende oplages. En post hoc ergo propter hoc, of juist andersom, hebben dagbladen moeite om de idealen van de vroegere zuil vast te houden. Maar in de journalistiek lijken er wel een paar eigentijdse oplossingen gevonden te zijn. Zij het niet direct door de kranten zelfs.
Blendle heeft perfect ingespeeld op de ontzuiling. Praktisch niemand van onder de zestig is meer bereid om alles te geloven van dominee, omroep en krant van de zuil zeggen. We halen onze informatie uit diverse bronnen. Nieuwe bronnen, maar ook uit bronnen die vroeger tot een zuil behoorden. We luisteren tegenwoordig naar dominee én pastoor. Maar ook naar vakbondsman en zakenman. Als we daar tijd voor vrij maken. En willen maken. Blendle heeft heel goed gesnapt dat voor veel mensen er niet één bron is die de waarheid vertelt. We willen uit meerdere bronnen putten. Politiek lijkt dit moeilijk te kopiëren, het kan toch immers niet zo zijn dat mensen tegelijkertijd op meerdere partijen kunnen stemmen? Toch wel. Er zijn meerdere Grondwestwijzigingen voor nodig, maar een voorstel hiertoe ligt al drie jaar bij de Tweede Kamer.
En dan is er De Correspondent. Een krant, al wordt hij niet gedrukt, die durft een nieuwe weg in te slaan. Niet achter de publieke opinie aanlopend, niet reagerend op polls van De Hondt, maar een medium dat durft een eigen geluid te geven. Het hoeft niet per se het geluid te zijn waar je het mee eens bent, maar daarom is het niet minder origineel. Vooral omdat men niet iets zegt om abonnees te krijgen. Men hoopt abonnees te krijgen met wat men zegt. Vertaald in politieke termen: Men zegt niet iets om zetels te winnen, men hoopt zetels te behalen met dat wat men zegt.
Ik zou graag de politieke equivalenten van Blendle en De Correspondent leren kennen. Voor de een zijn systeemwijzigingen nodig, voor de ander een nieuwe lichting politici, vermoed ik. Maar graag zou ik ze beide leren kennen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten